Powieści

Lifeblood. Krew życia- G. Showalter

Lifeblood to druga część książki, którą czytałam w kwietniu tego roku. Recenzję Firstlife możecie przeczytać tutaj.

Na okładkę książki wdarł się wredny spojler. Nie będę o nim wspominać, ale też postaram się opisać wszystko tak, by ten kto nie czytał pierwszej części, nie wiedział, czego się spodziewać. Dlaczego spojler? Bo gdybym nie czytała pierwszej części i trafiła na tę okładkę, w trakcie lektury wkurzyłabym się. Cała przyjemność tamtej książki istniała w tym, że aż do końca nie wiadomo było, którą drogę wybierze Tenley.

Jeśli myślisz, że najciekawsza część Twojego istnienia to ten moment od narodzin do śmierci, mylisz się. Najciekawsze dzieje się dopiero później! Oczywiście, jeśli mądrze wybierzesz dalszą drogę. Przynajmniej takie założenie niesie Lifeblood.

Zbyt wielu ludzi unika stawiania czoła własnym lękom. Ja wychodzę im, tym lękom naprzeciw. Bo tylko spoglądając strachowi w oczy, widzimy go takim, jakim jest: tchórzem, który boi się NAS. Strach umyka, kiedy mu się postawimy. (str. 201)

Tak jak poprzednia część mi się spodobała, zaciekawiła i czekałam na drugą, by poznać dalsze losy bohaterki, tak kontynuacja powaliła mnie zupełnie. Może pierwszych kilka rozdziałów czytałam z równym zaangażowaniem, co cały sequel, jednak później zaczęło się dziać. I to jak! Oczywiście kończy się w takim momencie, że mam subtelną ochotę zarazić się wścieklizną, by następnie całkiem przypadkiem ugryźć autorkę. Jak można było zostawić mnie w takim momencie? Ile czasu będę musiała czekać na dalszy ciąg? Nawet nie chcę myśleć…

Trzeba przyznać, że porównywanie do Niezgodnej (którego nie mogłam wyprzeć wcześniej) teraz zupełnie uleciało mi z głowy. Choć Tris i Ten mają wiele wspólnego (obie walczą o bliskich z równym zaangażowaniem), to czytając Lifeblood skupiłam się na tej historii, bo autorka włożyła sporo siły, by dopracować świat przedstawiony.

Szczegóły, które gdzieś w porywach pojawiły się w Firstlife, zostały rozwinięte i wyczerpane (choć oczywiście nie wszystkie). Pojawia się też wiele zasad, których nie dane nam było poznać w pierwszej części, a wyobraźnia autorki daje niezły popis, wpasowując coraz to nowe, ciekawsze niuanse do społeczności Trojki i Miriady. Bardzo podoba mi się zamiana, choć nie przypadły mi do gustu procesy.

Ale nasza teraźniejszość zawsze jest tylko sumą naszych przeszłych decyzji. (str. 251)

Poznajemy też nowych bohaterów. Nie jest ich absurdalnie dużo, wprowadzeni są naturalnie i w taki sposób, że ani przez chwilę nie czułam się pogubiona w zrozumieniu kto kim jest.

I jeszcze jedno, na co akurat ja zwróciłam uwagę: tu, w Lifeblood, na szczęście nie ma aż tyle krwi i flaków, co wcześniej, jednak gdyby to był film, znalazłoby się i tak wiele momentów, w których zamykałabym oczy 😀

Autorka nie zapomniała nadać życiowego charakteru tej całej fikcji, bo główna bohaterka często dostaje po łapach. Tenley wierzy, że pokona wszystkie przeszkody i wszystko naprawi, dokona cudów, ale życie szybko prostuje jej naiwne zapędy. To mi się bardzo podobało, bo czułam się bliżej tego świata o którym czytam. Jak coś się może zagmatwać, to się gmatwa. I całe szczęście, bo w życiu nic nie jest piękne i idealne. A do tego takie zakrętasy dodają historii smaczku i pikanterii. Co oczywiście trzyma czytelnika  w napięciu aż do ostatniej strony i nigdy nie wiadomo, co jeszcze się przydarzy.

Chyba specjalnie dla mnie jest też wreszcie wątek romantyczny, który przywołuje gęsią skórkę na rękach. Z zapartym tchem śledziłam sercowe rozterki bohaterów. Nie tylko Tenley, bo jak się okazuje, miłość potrafi wleźć z butami wszędzie i nagmatwać tam, gdzie niekoniecznie jest to mile widziane.

Killian jest typowym czarnym charakterem. Oszukuje, kłamie, dba o własny interes. Ale… o rety, uwielbiam tę postać! W pierwszej części moim faworytem zdecydowanie był Archer. Dobry, mądry, troskliwy chłopak. Killiana nie znosiłam. Ale to się zmieniło. Jest świetny, a cokolwiek robi (czy to złego, czy dobrego), jest dla mnie równie wielką zagadką co dla Ten. Tak samo jako ona nie rozumiem jego zagrywek i to jest piękne, bo z ciekawości nie jestem w stanie odłożyć tej książki dłużej niż na chwilę.

Historia wciąga i budzi niezłe emocje. Wiecie już, że czekam na trzecią część historii.

Zdecydowanie polecam! Ktoś jeszcze czytał? Jak wrażenia?

PREMIERA: 06.09.2017r.
Tytuł: Lifeblood.Krew życia.
Autor: Gena Showalter
Ilość stron: 432
Wydawnictwo: HarperCollins
Kategoria: dla młodzieży
Moja ocena : 11/10 (choć odjęłabym ćwierć punkcika za te wszystkie latające w powietrzu dłonie, głowy i inne części ciał… ;D )

 

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu HarperCollins.

 

komentarzy 16

  • Jola

    Oj, nie lubimy spoilerów na okładkach, nie lubimy! Chociaż czasem opisując fabułę nie da się tego uniknąć, ponieważ już od początku się dzieje. Cieszy fakt, że ta cześć jest tak samo dobra albo nawet i lepsza niż poprzednia

    • Śnieżynka

      Wiem, ale i tak by mnie trafiło 😀 Wg mnie ta część jest znacznie lepsza, właśnie przez to bogactwo ciekawostek świata przedstawionego i lepszy wątek romantyczny 🙂

  • Aleksandra

    Widzisz! Latające głowy.. ręce a Ty się boisz przeczytać "Żniwiarza" 😉 Teraz się nie wykręcisz.

    Co do recenzji, brzmi bardzo interesująco. Uwielbiam takie wątki romantyczne, które nie są banalne. Czasami bywa tak, że czarny charakter jest bardziej.. sexy dla nas 😉 Może po prostu lubimy mężczyzn z pazurem? 

    Świetna fotka 😀 Genialny post. Pozdrawiam serdecznie

    • Śnieżynka

      😀 Dzięki :* No boję, boję, co poradzisz. Oj, sądzę, że ten wątek romantyczny też przypadłby Ci do gustu, iskry lecą w powietrzu… a co ja Ci będę opowiadać, przeczytaj 😉

    • Śnieżynka

      Pierwszy tom był fajny, ale w porównaniu do II tomu, jednak stwierdzam, ze ciut słaby. Natomiast zdecydowanie warto przejść ten pierwszy, by potem nieźle zachwycić się tym drugim <3 🙂

  • Kasia z niekulturalnie.pl

    Kurde, aż jestem ciekawa co to za spoiler no xD

    Obczajałam w necie, ale nigdzie nie mogłam znaleźć, o co biega :< Albo jestem tak  nierozgarnięta, że się nie zczaiłam. To też jest prawdopodobne. Nawet bardzo.

    Na tę serię wgl nie mam ochoty, bo widziałam już wczesniej kilka recenzji dziewczyn, które mają bardzo podobny gust do mojego i wiem, że nie pasowałaby mi za bardzo. Do tego to porównanie do "Niezgodnej"… Nie podobała mi się ta ksiażka. To znaczy nie była zła, ale czytałam, żeby skończyć xD

    Także ten, pozdrawiam 😀

    • Śnieżynka

      Przeczytaj sobie opis z okładki na pierwszej części, a potem na drugiej. Myślę, że to Ci wystarczy, by ogarnąć o co mi chodzi 😀 A jak nie, to Ci napiszę na fejsie na priv, skoro i tak nie zamierzasz czytać tej serii 😉 Fakt, że mam jednak ciut inny gust, więc całkiem możliwe, że ja się zachwycam, a Ty się zanudzisz. Tym bardziej, że mi się “Niezgodna” szalenie podobała (no, może oprócz końcówki ostatniego tomu, za którą jestem na autorkę wściekła…) Choć tu tej “krwi i flaków” jest zdecydowanie więcej niż u pani Roth…

      Mimo wszystko dzięki, że tu wpadłaś i nawet coś skrobnęłaś, miło mi bardzo i również pozdrawiam 😀

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *