RSS
 

Książka pisana jakby z myślą o mnie, czyli “Antybrat”- Tijan Meyer

21 Lut

W ostatnią sobotę zdradziłam pana Darcy’ego i wszystkich innych męskich bohaterów, nad którymi do tej pory się rozczulałam.

Nastał dziś dzień, gdy czytając powieść, oczu oderwać nie mogłam od tych scen, gdy na widoku pojawił się ON. Dawno już nie walczyłam ze snem czającym się na powiekach, byle jeszcze tylko dwie (nie jedną!) strony przeczytać. Niestety nie wygrałam tej walki i w końcu pokonana, zasnęłam. Sobota minęła mi pod znakiem lektury. Nic nie zrobiłam, po prostu nic. Tylko czytałam.

Choć zachwycałam się już wieloma tytułami, to tym razem jest inaczej. Naprawdę inaczej. Bo jeśli miałabym komukolwiek powiedzieć, jaki wątek romantyczny lubię najbardziej, to od dzisiejszego dnia będę podawać “Antybrata”, jako taki właśnie przykład mojego gustu z literatury współczesnej.

Zupełnie nie spodziewałam się tego, co znajdę w tej książce. Od wydawnictwa Kobiecego zdarzyło mi się już czytać fajne powieści, oczywiście z wątkiem romantycznym, pisane specjalnie dla żeńskiej grupy Czytelników.

 

Co się dzieje w “Antybracie”?
Bohaterką jest Summer, nastoletnia półsierota, której ojciec ożenił się z matką najprzystojniejszego chłopaka w szkole średniej, do której razem chodzili. Pod wpływem pewnych zdarzeń dziewczyna jedzie za nim na studia, by tam budować fundamenty ich wspólnego, przyszłego życia.

Zamieszkuje w akademiku i już od pierwszego dnia stara się stworzyć wymarzoną relację z przybranym bratem. Nie wie jeszcze, że chłopak już zdążył wyrobić sobie nieciekawą reputację dzięki swoim miłosnym podbojom.

Mimo to uroczym określeniem “Dupka” obdarowuje przypadkowo poznanego chłopaka, którego niewątpliwą zaletą jest nadmierna pewność siebie i nieprzeciętna uroda.

Dlaczego akurat ta powieść awansowała na tak wysokie miejsce?
Bo posiada idealny wątek romantyczny bez kretyńskich zagrywek, nielogicznych dialogów czy szaleńczego tempa. Tu nawet sceny intymne są rzadkością i na pewno nie uświadczycie ich już od pierwszych stron, choć faktycznie skoro powieść mówi o studentach w akademiku, to jednak w rozmowach jakieś wzmianki i aluzje często będą się pojawiać. Nie na siłę jednak, lecz zwyczajnie i naturalnie.  Życie studenckie opisane jest tu tak, jak powinniśmy sobie je wyobrażać (mieszkałam w bursie, wiem co piszę 😀 )

Choć lubię erotyki i harlequiny, to jednak najczęstszą wadą większości z nich jest zbyt szybki rozwój akcji. Pierwsze spotkanie i za chwilę miłość na wieki, a rozbierana akcja już na drugiej kartce.

Ja lubię, gdy wszystko rozwija się powoli i stopniowo. Gdy bohaterowie zbliżają się do siebie delikatnie, chemia rozpływa się wokół nich, wywołując coraz szybsze bicie serca. A ja z zapartym tchem śledzę ich losy, czując ich emocje i zachwycając się tym, co zaraz się może wydarzyć. Taki właśnie jest “Antybrat”.

Podoba mi się również to, jak autorka poprowadziła akcję. Nawet gdy jest miło, dzieje się coś, co nie pozwala wpaść w objęcia nudy. Ale nie są to na tyle dramatyczne komplikacje, by złamać mi serce czy staranować bohaterów. Problemy są wyważone i nie wkurzają mnie, a nawet dodają lekkiej, przyjemnej iskry. Na szczęście!

TA KSIĄŻKA SPRAWIA WRAŻENIE, JAKBY BYŁA PISANA Z MYŚLĄ O MNIE. IDEALNIE POD MÓJ GUST!

Wybaczcie caps locka, po prostu tym jednym zdaniem mogłabym skończyć teraz pisać swoją opinię o „Antybracie”. Tak. Caden Banks ze swoim genialnym poczuciem odpowiedzialności, spokojem i troskliwością, a także normalnością, jakiej się po nim kompletnie nie spodziewałam, wdarł się w moją romantyczną duszę i zamieszkał tam razem z całą powieścią.

Facet jest inteligentny i przystojny, nie leci tanim podrywem do każdej napotkanej laski. W dodatku nawet jeśli nic nie rozumie, to dodaje mu to tylko uroku. A jeśli rozumie zbyt wiele, to potrafi wykorzystać tę wiedzę tak taktownie i inteligentnie, że człowiek przypomina sobie: on nie jest realny, to tylko postać z książki 😀

Wydawnictwo Kobiece zadbało, bym nawet okładką się zachwyciła, bo choć facet z twarzy jakoś mocno wg mnie pociągający nie jest (ok, brzydki też nie jest 😛 ), to jednak nie uszło mej uwadze, że ubrany jest dokładnie w taki sam komplet, jak mój Caden w jednej z ostatnich scen powieści. Wrrr!

Jakieś wady??
Przede wszystkim brak ułożonych jasno informacji na temat czasu, jaki upływa dla bohaterów. Przez całą powieść zastanawiałam się, ile czasu minęło od momentu wprowadzenia się Summer do akademika. Później znalazłam informację, że jest listopad, choć jak dla mnie to minęło o wiele więcej niż dwa miesiące.

Ogarnęłam w międzyczasie, że były jakieś ferie wiosenne w tle, więc znów zastanowiłam się: ile czasu minęło między konkretnymi wydarzeniami? Zwłaszcza na końcu powieści.

Druga sprawa to załamanie, jakie przeżywa Summer. Tu mam naprawdę mieszane uczucia, bo z jednej strony dziwne jest to, że po śmierci mamy dziewczyna właściwie nawet nie drgnęła, natomiast dwa czy trzy lata później wpada w coś jak szok i depresja z tego powodu.

Z drugiej strony pamiętając, że każdy człowiek przeżywa takie sytuacje po swojemu i naprawdę różnie ludzie reagują, jestem w stanie zrozumieć jej opóźnioną reakcję.

Ocena końcowa?
Jak widzicie, ta książka podbiła mnie całkowicie. Znalazłam w niej motylki, jakich szukają wielbicielki romansów, ciekawych bohaterów, bo nawet do Kevina pod koniec byłam w stanie poczuć prawdziwą sympatię, a także radość, jaką daje czytanie (lub pochłanianie) naprawdę fajnej lektury!

PREMIERA: 19.01.2018r.
Tytuł: Anti-stepbrother. Antybrat
Autor: Tijan Meyer
Ilość stron: 350
Cena okładkowa: 39,90zł
Wydawnictwo: Kobiece
Kategoria: romans, powieść obyczajowa
Moja ocena : 6/5

 

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

 

 
komentarze 4

Kategoria: Powieści

 

Tagi: , , , , ,

Zostaw odpowiedź

 

 
  1. Nadrabiam

    Luty 26, 2018 o godz. 1:32 pm

    Trzymam się od tego gatunku tak daleko jak mogę, ale po tym w jaki sposób ją opisałaś nie wywietrzeje mi z głowy dopóki jej nie przeczytam. Świetna recenzja. Piszesz bardzo przyjemnie i naturalnie – bez sztucznego dystansu. Podbiłaś moje czytelnicze serduszko. 😀 Na pewno będę tutaj wpadać częściej. 🙂 #dobrykomentarz <3 

     
    • Śnieżynka

      Luty 26, 2018 o godz. 3:01 pm

      Dziękuję za #dobrykomentarz :* W takich książkach na ogół jest wiele wulgaryzmów i rozdziałów ociekających seksem. Tutaj tego zbytnio nie uświadczysz i to naprawdę pozytywne zaskoczenie. A Caden… cóż, w plebiscycie na książkowe ciacho 2018 roku, głosowałabym na niego 😀

       
  2. Monika Jędrzejewska

    Marzec 10, 2018 o godz. 9:36 am

    A wiesz czemu ja się trzymam z daleka od tej książki? Nie znoszę takich okładek. Kiedy widzę obściskującą się parkę lub wdzięczącego faceta na okładce książki mam tiki nerwowe. Zwłaszcza ten zalew męskich muskulatur przyprawia mnie o mdłości. Takie to literacko brzydkie…
    Chociaż jak tak czytam Twoją recenzję to oczywiście miałabym ochotę złapać za książkę choćby zaraz. Zwłaszcza, że zdradziłaś pana D.!!! Ale tylko w wersji elektronicznej, tam nie muszę w ogóle widzieć tego chłopca, w którym by się pewnie zadużyła moja córka 😉

     
    • Śnieżynka

      Marzec 18, 2018 o godz. 9:21 pm

      Wiesz, ja ostatnio chyba zaczynam czuć przesyt romansami, zwłaszcza erotykami. I nie wiem czy to nie jest przypadkiem właśnie taki “kac” po tej powieści 😉 Okładek z męskimi klatami też nie lubię, ale do tej mam wyjątkową słabość, jak do całej ksiażki. Jak gdzieś ją widzę, to mi się oczy śmieją 😀