RSS
 

Apteka marzeń- Natasza Socha

27 Wrz

Dostałam książkę. Zdziwiłam się, bo nie miałam pojęcia, że ma do mnie przyjść. Do drzwi zadzwonił listonosz, dał paczkę i sobie poszedł. Zajrzałam do koperty, wyciągnęłam książkę, usiadłam i zaczęłam czytać. Wtedy przepadłam.

Apteka marzeń spadła na mnie niespodziewanie. A po drugim rozdziale (czytam z biegu, właśnie miałam sobie suszyć włosy) dalej siedzę na krześle i myślę: jeszcze tylko jeden rozdział i odkładam na później. Jeszcze tylko JEDEN…! Ta. Jasne.

Jest to opowieść o dwóch dziewczynkach chorych na raka, ich rodzinach i wszystkim, co muszą przejść od momentu postawienia diagnozy, do momentu… No właśnie. Dokąd zaprowadzi ich los w drodze po odzyskanie normalnego życia? Dziewczynki dzieli dziesięć lat, a jednak łączy je więcej, niż może się wydawać. Ola, ta młodsza z bohaterek, jest realna. Drużyna szpiku jest realna, a także Fundacja Psi Uśmiech. Możecie je znaleźć w Internecie. Ja znalazłam. Nawet film, o którym mowa na końcu. Ale nie szukajcie niczego w sieci, zanim nie przeczytacie książki. Po lekturze- warto. Przed- popsujecie sobie emocje towarzyszące zakończeniu.

Ta historia porusza bardzo trudny, bolesny temat. A mimo to na swój sposób jest pozytywna. Jak to jest, że osoby, które mają najwięcej powodów do narzekania, robią to najrzadziej?

Czy smerf Maruda naprawdę jest taki fajny? Łatwiej znosić problemy, gdy szuka się dodatnich akcentów nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Sami pomyślcie. Na wieść o konieczności kolejnej chemii, bohaterka uśmiecha się:

-Wiesz co jest dobre w kolejnych chemiach?- spytała jeszcze, odwracając się i patrząc na Olę.
-Nie…
To, że nam już bardziej włosy nie wypadną.- Roześmiała się łobuzersko i poszła w kierunku windy. (str. 265)

Nie wiem jak autorka to robi, ale jej książki są takie życiowe, takie niesamowite, pełne emocji, wzruszeń, smutku ale też radości i genialnego, idealnie stonowanego humoru, który u Pani Nataszy UWIELBIAM. Mimo tych uroczych, wesołych wstawek, wzruszenie ściskało mnie za gardło już od początku. Czułam ten uścisk i wiedziałam, że fontanna łez może trysnąć w każdej chwili.

Mam teraz dwie ukochane osoby w szpitalu. To pewnie dlatego, żebym się w życiu za bardzo nie nudziła. (str. 194)

Wywlekanie na wierzch ludzkich słabości, mówienie prosto z mostu, nazywanie rzeczy po imieniu. Połączenie zwykłych słów w coś niezwykłego, co idealnie oddaje nastrój i wyczucie chwili. To, co ja czuję, ale nie potrafię tego opisać, pisarka ubiera w odpowiednie zdania, a ja po przeczytaniu ich mam solidny problem, żeby się pozbierać.

Chciałabym umieć zemdleć na zawołanie. Zanurzyć się w nicość, odpłynąć gdzieś tam, gdzie nie trzeba podejmować żadnych decyzji, a potem obudzić się i kiwnąć głową w podziękowaniu, że wszystko się udało. (str. 40)

Niezależnie od tego, co się dzieje, czas płynie. Drzewa rosną, wiatr wieje, słońce ogrzewa planetę. Dzieci chodzą do szkoły, dorośli do pracy. A zmartwiona matka musi pamiętać, że nie wolno jej zaniedbywać drugiego, zdrowego dziecka, bo ono też musi czuć się kochane w trudnej sytuacji. Cuda są, dzieją się niezauważalne gdzieś pomiędzy tym wszystkim. Przy okazji kilka beztroskich minut przeznaczonych na wygłupy z jedną pociechą pozwolą odetchnąć i nabrać sił na walkę z chorobą drugiej pociechy.

Paradoks- im częściej mówisz prawdę, tym inni mają mniejszą ochotę, by jej wysłuchać. (str. 200)

Jest to książka dobra dla każdego, kto chciałby się przez chwilę zastanowić, pomyśleć. Dla każdego, kto narzeka na niewygodną kanapę czy brzydką pogodę. Również dla każdego, kto chce dowiedzieć się, jak wygląda życie na oddziale onkologii dziecięcej, jak zrozpaczone matki radzą sobie z brakiem snu czy prysznicem w czasie, gdy praktycznie zamieszkują w szpitalu, przy swoim maluszku. I jak można im pomóc.

Jest to również opowieść o nadziei, ogromnej sile miłości, walce ponad wszystko i życiu samym w sobie. Tak życiowej, prawdziwej książki dawno nie czytałam. Przerażała mnie ona przede wszystkim prawdą zawartą w rozmyślaniach bohaterów, skopała mnie w najczulszych punktach, a jednak musiałam, po prostu musiałam wiedzieć, jak ta historia się zakończy.

Problemy nie potrzebują ani paszportu, ani wizy. (str. 284)

Natasza Socha dokonała niezwykłej rzeczy. Wykorzystała swój talent, by jak najlepiej opowiedzieć nam historię wymyśloną przez samo życie, ze wszystkimi jego smutkami i radościami. Historię wstrząsającą czytelnikiem. Taką, którą zapamiętam na długo!

PREMIERA: 13.09.2017r.
Tytuł: Apteka marzeń
Autor: Natasza Socha
Ilość stron: 400
Wydawnictwo: Pascal
Moja ocena: 10/10

Za niespodziankę w formie tej książki serdecznie dziekuję Wydawnictwu Pascal!

Inne wpisy z tej kategorii:

 
 

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Zostaw odpowiedź

 

 
  1. Ana

    Wrzesień 27, 2017 o godz. 11:43 pm

    Bardzo fajna recenzja, która zachęca do przeczytania tej książki. Z chęcią zapisze tytuł i ją przeczytam.

    Serdecznie pozdrawiam.

    http://Www.nacpana-ksiazkami.blogspot.de 

     
    • Śnieżynka

      Wrzesień 27, 2017 o godz. 11:44 pm

      Cieszę się i dziękuję za miłe słowa 🙂 Książka jest naprawdę warta uwagi! Pozdrawiam

       
  2. Kasia

    Wrzesień 28, 2017 o godz. 1:07 am

    Widziałam tą książkę do kupienia w Empiku wczoraj, jej okładka i tytuł od razu przyciągnęły moją uwagę, jednak nie sądziłam, że jest taka fajna w środku. 🙂 Myślę, że z pewnością po nią sięgnę, jeśli tylko będę mieć okazję. 🙂 Pozdrawiam i bardzo ciekawa recenzja!

     
  3. Karolina

    Wrzesień 28, 2017 o godz. 11:44 am

    Mignęła mi gdzieś okładka, ale spodziewałam się kolejnej cukierkowej historii. Po Twoim opisie widzę, że koniecznie muszę ją przeczytać! Mną ostatnimi czasy wstrząsnęła tak książka "Byliśmy łgarzami", niby zwykłe czytadło ale zakończenie powaliło mnie na łopatki. 

     
    • Śnieżynka

      Wrzesień 28, 2017 o godz. 1:06 pm

      Ta książka faktycznie nic z cukierkową historią nie ma wspólnego. Przeczytaj i podziel się wrażeniami 🙂 Co do tytułu, który wspominasz, poczytałam recenzje i przyznaję, że zaintrygował mnie. Pozdrawiam!

       
  4. she__vvolf

    Wrzesień 28, 2017 o godz. 3:47 pm

    O książce do tej pory nie słyszałam, tym bardziej cieszę się, że mogłam przeczytać Twoją wzruszającą recenzję – nie wiem czy jestem w stanie czytać o raku, na dodatek jeśli dotyczy on dziecka… Ale jeśli poczuję się na siłach, z pewnością po tę książkę sięgnę 🙂

    Pozdrawiam ?

    shevvolfxczyta.blogspot.com

     
  5. Ewa Smaś

    Wrzesień 29, 2017 o godz. 9:57 pm

    Dodaję do nieprzyzwoicie długiej listy "do przeczytania" 😀

     

    Pozdrawiam!
    To Read Or Not To Read

     
  6. Dominika Kiprowska

    Wrzesień 30, 2017 o godz. 11:13 am

    O nie! Mnie bardzo łatwo doprowadzić do łez.. książki robią to idealnie! 

    +Doskonale znam ten problem "jeszcze tylko jeden rozdział".. nigdy się nie ko.nczy na jednym, dobrze by było gdyby przynzjamniej na pięciu się skończyło haha

    Pozdrawiam! :*

     
  7. Aleksandra

    Październik 1, 2017 o godz. 11:52 am

    Widzę, tak jak ja zaznaczasz fragmenty karteczkami 😉 Co do książki, świetnie ją opisałaś. Mimo, że to nie fantastykę zaciekawiło mnie. Dzięki 😉 lista się powiększa. Pozdrawiam

     
    • Śnieżynka

      Październik 1, 2017 o godz. 10:29 pm

      W karteczkach zakochałam się przypadkiem, nawet mam osobny post o nich, który na razie kurzy się na komputerze 😉 Dzięki za miłe słowa :*

       
  8. Jola

    Październik 2, 2017 o godz. 2:36 pm

    Takie niespodzianki są super. A już najlepsze takie, które przypadają nam do gustu 😉

     
  9. Agnieszka

    Październik 19, 2017 o godz. 7:41 pm

    Czytalam te książkę i uważam , że powinno się o niej mówić głośno i jak najczęściej.:)

    kocieczytanie.blogspot.com

     
    • Śnieżynka

      Październik 19, 2017 o godz. 7:53 pm

      Zgadzam się. Jest niesamowita i w dodatku niesamowicie napisana 🙂

       
  10. Dominika

    Październik 21, 2017 o godz. 7:42 pm

    Ale miła niespodzianka <3 Z pewnością sięgnę po tę książkę, skoro aż tak nie można się od niej oderwać, to musi w sobie coś mieć 😀

    Pozdrawiam!

     
    • Śnieżynka

      Październik 25, 2017 o godz. 11:57 pm

      Oj tak, zdecydowanie ma w sobie to “coś” <3

       
  11. Dominika Skawińska

    Listopad 15, 2017 o godz. 5:39 pm

    Miałaś świetną niespodzianką 🙂 Ja takie uwielbiam!

    Zachęciłaś mnie tą recenzją 🙂

    Pozdrawiam!